ดินแดนเดียวดาย - LonelyLand -

และแล้ววันประกาศผลสอบ แม่ฟ้าหลวงก็มาถึง  ตื่นแต่เช้า มาเปิดเวบดู หกโมงครึ่ง แต่เขายังไม่อัพเลย ก็เลยคิดว่า เดี๋ยวไปดูที่รร.ก็ได้ พอไปรร.ก็ไปดูที่ห้องคอม ที่ห้องสมุด เจอจูน จูนบอกว่าไม่ติด สู้ ๆนะ สนามหน้าค่อยเอาใหม่ กุก็เข้าไปดูก็เข้าไม่ได้ เพราะต้องมีเลขประจำตัวสอบ ไม่ได้เอามาอีก โทรกลับบ้าน แม่ก็ไม่อยู่ โทรหาเอกก็ปิดมือถือ โทรหาเตยก็ไม่อยู่ โทรหาเบียร์ให้ค้นหาเลขในกระเป๋าให้หน่อย ก็ไม่มี โทรหาแคท แคทก็บอกว่าไม่ได้เอาโทรศัพท์มา โทรหาเนย เนยปิดโทรศัพท์ โทรหาดรึมเพื่อคุยกับเรา เนยก็บอกว่า ไม่ได้เอามา อยู่บ้าน   เอาละ กุจะต้องกระวนกระวายไปอีกนานมั้ยเนี่ย?? ตอนนั้นเริ่มเครียด จะติดมั้ยเนี่ย ทำไมมีแต่อุปสรรค ท้อแท้มากมาย   พอลงมาจากห้องสมุด เพื่อนก็ถามว่าติดมั้ย เราก็บอกว่าเออ ไม่มีรหัสอ่ะอยู่บ้าน -_-"(ทำท่าเศร้ามาก)  พอเดินออกมาจากโรงอาหาร เจอเพื่อนคนหนึ่งอยู่ห้องอื่นที่เคยเจอที่แม่ฟ้าหลวง ก็ถามดูว่า เออ เป็นไง เอารหัสประจำตัวสอบมามั้ย เขาก็บอกว่า เออไม่ได้เอามา เอาไว้ในรถพ่อ -_-" เดี๋ยวตอนกลางวันไปห้องสมุดกันมั้ยไปดูด้วยกัน เราก็เออ ๆ เดี๋ยวไปสอบภาษาไทยก่อนนะ เรายังไม่รู้จักชื่อเลยอ่ะ ชื่อไรวะ?คำถามนี้ติดค้างอยู่ในใจ

พอตอนเที่ยงโทรไปหาพ่อ เพราะพ่อจะกลับบ้านมากินข้าวเที่ยงที่บ้านทุกวัน บอกพ่อว่าเอารหัสมาบอกหน่อย และแล้วก็ได้รหัสมาอยู่ในมือ   ได้ละกุ ติดก็ติด ไม่ติดก็ไม่ติด  ก็ไปห้องสมุด ไม่เจอคนนั้น ก็เลยเข้าห้องคอมไปเลย เอาละ  สู้ ๆ ปรากฎว่า คอมเข้ารหัสไม่ได้ ไปถามครู ครูบอกให้รีสตาร์ท ก็รี  แล้วพอเข้าเวบได้ ก็ลงมาดูที่ข่าวประกาศ เอาอีกแระ error  กุ refresh เท่าไหร่ ๆก็ error ก็เปลี่ยนเครื่อง เปลี่ยนไปเครื่องข้าง ๆ ล๊อคอินไม่ได้ เปลี่ยนไปอีก เมาส์ก็ช้า เปลี่ยนไปอีก ตัวa พิมพ์ไม่ลง เพราะต้องพิมพ์ว่า admin สุด ๆตอนนั้น ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สุดท้ายก็เข้ามาดูเครื่องเก่า เอาละ ได้ละ  กุจะรู้ซะที  เห้ย!! ทำไมมันเอาแต่รหัสประชาชนอ่ะ ก็ตอนเช้ามันมีรหัสประจำตัวสอบด้วย  กวนมาก-_-" ไหน ๆก็มาละ ก็พิมพ์รหัสไป รอ สิบวิ ลุ้นมาก .... ยินดีด้วย คุณ......มีสิทธิ์เข้าศึกษาในสาขาวิชาภาษาอังกฤษ   (กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดในใจ  ติดแล้วโว้ย) กรี้ดดังไม่ได้ อยู่ในห้องสมุด ^^ ยิ้ม ๆๆๆ ไม่เคยยิ้มขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่อยู่ม.6 ดีใจโครต ๆ  วันนี้ชีวิตแฮปปี้มาก ^^ ไม่น่าเชื่ออ่ะ กว่าจะมาถึงวันนี้ โทรหาพ่อคนแรก แล้วก็โทรหาดรีม ขอรหัสเนย  ไม่มีคนรับ โทรหาอ๊าคถามหาเนย มันบอกว่ากุอยู่โรงอาหาร กุก็บอกมันว่ากุติด มันดีใจมาก แล้วก็โทรหาเบียร์ ไม่มีคนรับ ก็โทรหาบิ๊ก ๆ บอกว่าติดแล้ว ขอคุยกับเนยหน่อย เออ ได้ละ ได้รหัสเนยมา ปรากฏว่า เนยก็ติด เย้ย้ย้ย้ ^^ ดีใจมาก แล้วเราก็ลงห้องสมุดมา เจอไผ่ มันถามว่าติดมั้ย เออ ติด แกล่ะ ก็ติด ติดนิติ  สุดยอดเลย โอเค ๆ แล้วก็ขึ้นไปห้องชีวะ เพื่อน ๆถามอะไรมากมาย ตอบแทบไม่ทัน มานึกขึ้นได้ กุลืมกินข้าวเที่ยง อ้าว ?  -*-! 

 

วันนี้เป็นวันที่ดีมาก ๆ ไม่รู้จะพูดยังไง(แหม ก็พูดมาซะยาว-*-) พอตอนเย็น ก็ลงมาซื้อขนมหน้ารร.ประตูสอง  เจอคนนั้น เขาบอกว่านี่ไปห้องสมุดมั้ย ไม่เห็นอ่ะ  เห้ย เราไปแล้วนะ ไปเที่ยงครึ่งอ่ะ แล้วก็เข้าห้องคอมเลย ตัวไปกี่โมง เขาบอกว่า เราไปเที่ยงสิบห้า -_-" เราไม่เห็น จะเห็นเลยอ่ะ แล้วเข้าไปห้องคอมมั้ยอ่ะ ไม่ได้เข้า    เออ ซะงั้น ก็เลยไม่เห็น  อ่านะ  เราก็เลยถามว่าชื่ออะไรอ่ะ  เขาบอกว่า ชื่อดอย  เออ ตอนนี้ก็รู้จักละ  ขอให้ติดละกัน ^^ 
กลับบ้านมา พ่อกับแม่ดีใจมาก ๆ  ^^ 

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณความรู้สึกดี ขอบคุณความรักที่มีให้ ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ขอบคุณจากใจจริง ๆ

ขอบคุณที่ทำให้มีวันนี้ รักพ่อรักแม่ รักพี่ชายรักน้องชายมากมาย รักเพื่อน รักครู รักพี่ค่าย รักน้องค่าย รักโรงเรียน รักนะ เด็กโง่ ^^

edit @ 1 Nov 2007 18:08:14 by NamF-o-n

วันที่ 19 ตุลาคม 2550

เริ่มเดินทางออกจากบ้าน ตอนบ่าย  ไปถึงที่แม่ฟ้าหลวงเกือบเย็น ก็ไปดูสถานที่ เป็นม.ที่สวยมาก ๆๆๆๆๆๆ อากาศก็ดี อยากเรียนที่นี่จัง ดูบอร์ด แล้วก็ลงไปไหว้สมเด็จย่าข้างล่าง  ตอนลงไปก็เดินไปที่ด้านหลังรูปปั้นสมเด็จย่า  ที่ตรงนั้นก็มีรายละเอียด ประวัติของสมเด็จย่า พระราชสมภพวันที่ 21 ตุลาคม   อืม วันสอบพอดีแฮะ เออ  ขอให้ติดเหอะ  แล้วเราก็อ้อมไปไหว้สมเด็จย่าข้างหน้า....แล้วก็ไปพักอยู่กับลุงที่ แม่จัน  ห่างจากม.30 กิโล -_-"

 

 

 

วันที่ 20 ตุลาคม 2550 สอบข้อเขียน

ตอนกลางดึกขณะกำลังหลับสนิท อ๊าคก็ส่งข้อความมา "เหนื่อยแทบตาย ดีกว่าเหนื่อยจนตาย"อย่ายอมแพ้ ชั้นเชื่อในตัวแกร สู้..! แล้วเราก็หลับต่อ ตื่นเช้ามา ตีห้ากว่า ๆ ก็เปิดข้อความมาอ่านอีกครั้ง เออ เพื่อนรัก ขอบใจนะ นึกว่าเมื่อคืนฝันไป ที่แท้ก็คือความจริง 55+  เราก็จัดการแต่งตงแต่งตัวให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมสอบ  เย้ๆ สู้ๆๆๆ เป็นไงเป็นกัน เอาวะ

มาถึงปุ๊บ ก็ไปกินข้าวที่โรงอาหาร แล้วก็เดินไปดูที่บอร์ด แล้วก็ขึ้นไปห้องสอบ เห้ย ไม่มีเก้าอี้ให้นั่งรอ -*- ก็ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ มีคนเข้ามาทัก ชื่อไรไม่รู้ลืม เป็นคนเชียงใหม่ บอกว่าอยากมาเรียนที่นี่ เพราะอยู่เชียงใหม่มันน่าเบื่อ อึดอัด รถก็ติด คนพลุกพล่าน  แล้วเราก็คุยกันเรื่อย ๆ   ก่อนเข้าห้องสอบ ก็ดูชื่อเรา แล้วก็ดูชื่อเอก(คนที่เราคิดว่าจะได้เจอ รู้จักกันใน MSN เอกบอกว่าจะมาสอบเหมือนกัน )  มีอยู่แว้บหนึ่ง เห็นเอก แต่ไม่แน่ใจ ก็ลองโทรดู ไม่มีคนรับ ก็เลย เข้าไปถามดูว่าใช่ป่าว  เออ สุดท้ายก็ใช่ รู้จักกันซะทีนะ   

วิชาแรก อังกฤษ ทำไม่ค่อยได้ ยากตรง Reading และ error   ทำเสร็จก็ออกมาข้างนอก เจอเพื่อนคนหนึ่ง เป็นคนพะเยาเหมือนกัน อยู่เชียงม่วน มาสอบ บอกว่า ทำไม่ได้ค่อยได้ เราก็เช่นกัน แหะๆ

วิชาที่สอง ไทย ทำไม่ค่อยได้เช่นกัน มั่วเยอะ ทำเสร็จก็ลงมากินข้าว ปวดหัวมากมายเลยอ่ะ แล้วเอกก็โทรมาถามว่าทำได้มั้ย คำตอบ  ไม่ได้ แหะๆ -_-" กินข้าวเสร็จก็ขึ้นไปสอบต่อ แวะซื้อกระเป๋า MFUด้วย สวยดี ถูกอีกต่างหาก  ขึ้นมาหน้าห้องสอบ ยังไม่มีใครมาเลย ก็เห็นเก้าอี้ว่าง สองตัว ก็เลยไปนั่ง อิอิ สบาย   และก็มีคนมาขอนั่งด้วย บอกว่า ชื่อ เตย เป็นคนสุพรรณ  เราก็แลกเบอร์กัน บอกว่า ติดไม่ติดยังไงก็โทรมาคุยด้วยนะ จ้า ^^ ยินดีที่ได้รู้จัก

วิชาที่สาม สังคม พอทำได้ เหอะๆ แล้วเราก็กลับบ้านลุง

ที่บ้านลุงก็มี ลุง น้า น้องนัย(อยู่ม.4 หน้าตาดี อิอิ แต่เสียดาย ไม่ชอบคนอ่อนกว่าอ่ะ ชอบคนแก่มากกว่า ดูแลเราได้ เหมือนคนข้างบนอ่ะ เย้ย-_-" จะรู้ตัวมั้ย หุหุ) และก็น้องนิ๊กแน๊ก(นี่อยู่ ป.4 กินจุมาก ๆ แต่ก็น่ารักดี)  อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้อ่านอะไรเลย ขี้เกียจ ว่างั้นเถอะ นัยก็มาถามว่า จะเรียนอะไรยังไงดี เราก็เลยแนะแนวน้องเขาไปร้อยจบ 

 

 

วันที่ 21 ตุลาคม 2550

ขณะที่กำลังหลับฝันร้าย ฝันถึงพี่ชาย ซึ่งกำลังอยู่กับแฟนอยู่ T_T อกหักๆๆๆๆเศร้า แล้วก็มีเสียงเพลง ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอลอยมา เอ๊ะ มันมาได้ไง  อ้าว มีคนโทรมา ก็เลยตื่นเลย ใครโทรมาวะ นี่มันก็ตีหนึ่งแล้ว พอรับดู อ่อ ก็จำเสียงได้ บิ๊ก ๆโทรมา ว่าทำไมวันนี้ไม่ไปเรียนอรุณรุ่ง สังคม พอถามเขา เขาบอกว่า เรามาสอบแม่ฟ้าหลวง ก็เลยโทรมาว่าเป็นไงบ้าง หลับอยู่เหรอ อ่อ ก็นึกว่าอ่านหนังสืออยู่ เออ เป็นไง ทำได้มั้ย เราก็ตอบ ก็ได้มั่งไม่ได้มั่งอ่ะ แต่สังคมพอทำได้  บิ๊ก ๆก็เลยบอกว่า เออ สู้ ๆนะ งั้นไม่กวนละ  แค่นี้นะ บาย ฝันดี -_-" เออนะ ^^ขอบคุณมาก ๆเจ้า เพื่อนรัก    แล้วเราก็หลับต่อ......

ตื่นเช้าวันใหม่ เอาล่ะ เก็บของ ๆ วันนี้จะไปสอบสัมภาษณ์ละ  สู้ตาย!! เอาแฟ้มที่นั่งทำแทบตายไปด้วย เผื่ออ.เค้าจะเห้นใจลูกหมาตาดำ ๆตัวนี้     ไปถึงก็กินข้าวเช้าก่อนที่โรงอาหาร วันนี้แดกไม่ลงว่ะ ปวดท้อง ปวดหัว ปวดหลัง เป็นประจำเดือน เจ็บสุด ๆเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายมาก ๆ ทำไมต้องมาเป็นวันนี้ด้วยย แง้ ๆๆๆ ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเลย ไม่รู้ว่าวันนี้จะรอดรึเปล่า ??   แล้วเราก็ขึ้นไปสอบ หาห้องรอสอบสัมภาษณ์ไม่เจอ -*-  เดินวนอยู่หลายรอบ ปวดก็ปวด  กรี้ดดดด  เดินไปเดินมา  เจอละ ๆ ได้นั่งซะที พอไปถึง พรึบ!! คนมากันเต็มห้อง นี่เรามาช้าขนาดนั้นเชียวรึ ??  ก็พอมีที่นั่งเหลืออยู่บ้าง ก็เลยไปนั่ง เบื่อ ๆ เบื่อมาก ๆ ตื่นเต้นด้วย เห็นเอกเดินเข้ามา ก็ชวนมานั่งด้วยกัน จะได้มีเพื่อนคุยแก้เหงา เออ ไม่รู้ดิ คุยด้วยแล้วสบายใจดี หายหงุดหงิด ได้รู้อะไรหลาย ๆอย่าง เราก็นั่งรอไปด้วย คุยไปด้วย อย่างน้อย ๆเอกก็เป็นคนดีอย่างที่คิดไว้ จริงใจด้วย

และแล้วก็ถึงเวลา ซะที เลขที่.....เชิญออกมาได้แล้วครับ  ไม่ได้เตรียมคำพูดอะไรมาเลย ก็มั่วไปตามนั้นนะแหละ เขาถามมา เราก็ตอบไป แค่นั้นเอง ง่าย ๆ -*-  ไปอยู่ที่หน้าห้องสัมภาษณ์รอ  เห็นเอกเดินออกมา ถามว่าเป็นไงบ้าง ได้มั้ย ก็บอกว่า ได้ดิ สัมภาษณ์เหมือนคุยกันเลย แค่บอกว่าอยากเป็นเวบมาสเตอร์เท่านั้นแหละ ไปเลย...เออ ดีใจด้วยนะ แล้วเอกก็เดินไป เอกกลับไปแล้ว  แต่กุ กุล่ะ  ยังอยู่ตรงนี้ สิ่งที่จะต้องเผชิญ  หายใจเข้าลึก ๆนะ อย่าตื่น ๆ  พี่คนคุมก็บอก ยิ้มและก็เปิดประตูให้ เอาวะ ตายเป็นตาย !!

คำแรกที่เราพูด สวัสดีค่ะ แล้วก็ยกมือไหว้

อ.ผู้หญิงก็ยกมือเชิญให้นั่ง และอ.ฝรั่งก็ขอดูแฟ้มงานเรา ก็ยื่นให้เราก็มานั่งอยู่ที่เก้าอี้นั้น สองต่อหนึ่ง(หัวเดียวกระเทียมลีบ)

คำถามแรก Please introduce yourself.(จะเริ่มยังไงดีวะ เอาล่ะ)

My name is Morakot Jaidee.I come from Phayaopittayakom School.In the future I want to be an english teacher.I want to teach my students be good and...(นิ่งไปซักพัก เรียนเก่ง เรียนเก่ง พูดว่าไงอ่ะ เร็ว ๆดิ)  and and be good at in English. (เฮ้ย จะอธิบาย ครูดอยว่าไงอ่ะ เฮ้ย ๆ ดอย ภูเขา เอาว่ะ mountain )Teacher in moutain....moutain (ดูท่าอ.จะงงแฮะ กุพูดไทยเลยดีกว่า) Teacher in moutain "Kroo Doi"  (แล้วกุก็ยิ้ม ^^) 

คำถามต่อไป ถ้าไม่ได้เป็นครู แล้วอยากเป็นอะไร (ถามอังกฤษนะ แต่จำคำถามไม่ได้) 

.....(ผ่านไป 3 วิ นึกไม่ออกว่ะ ก็เลยตอยไปว่า) I want to be only english teacher  if I can't be a teacher I think  I think...(อยากทำงานเกี่ยวกับสังคม สังคมสงเคราะห์ว่าไงอ่ะ เร็ว ๆ)..Socialism and ....help people...(อ.รอคำตอบต่อ แต่นึกไม่ออกแล้ว ก็เลย แหะ ๆ...) Yes OK

คำถาม How many people are there in your family? 

There are (จะเอา me หรือ I ดีวะ ) me (เห้ย เอาตัวเองขึ้นก่อนได้ไงวะ ไม่น่าเลยกุ) my father , my mother and brother.

คำถาม How about your parents?

I think they love me so much.My father love me and take care me.My mother(บอกว่าพ่อก็รักกุไปแล้ว แล้วแม่ล่ะ แม่ แม่อะไรดี..).....my mother is a dressmaker.(ซะงั้น กู คนละเรื่องนะนั่นหนะ แหะ ๆ ^^)She sews (dress หรือว่า clothes ดีวะ) clothes for me. This student clothes she sews for me ,too

คำถาม What do your father do?

He is an employee.He work in bank.

คำถาม In Chiang Rai??

In Phayao .... come from Phayao

คำถาม How about your brother?

He is.....(นิ่งไปซักพัก 12 ปี 12 เลข 12 มันว่าไงวะ 12 12 เห้ย อ.ท่านรอคำตอบอยู่ เออ รู้ละ) He is twelve yeaers old (ก็แค่นั้นแหละ ) He learn (เรียนเก่งว่าไงวะ เรียนเก่ง เออ เอาวะ) he learn so great more than me.^^

คำถาม What is your hobby??

(กุจะตอบเล่นเน็ตดีรึเปล่า ไม่ได้ ๆ เล่นเน็ตนั้นงานประจำ^^ เออ อ่านหนังสือ ๆดิ) My hobby is reading.

คำถามต่อ คุณอ่านเกี่ยวกับหนังสืออะไรล่ะ(ถามอังกฤษ)

I read read..(หนังสือเตรียมสอบ ว่าไง ๆๆ อ่อ exam ) read for examinaion.

คำถาม นอกเหนือจากอ่านหนังสือสอบล่ะ(ถามอังกฤษ)

(ไรดี เอาวะ เล่นเน็ตก็เล่นเน็ต) I like to surf the net.

คำถาม แล้วเล่นเน็ตเนี่ย ทำอะไรบ้าง

(เห้ย ทำไรวะ เล่นเอ็ม คุยกะเพื่อน ไม่เอา ๆ ไร้สาระเกินไป ดูข่าวดีกว่า) News....News ^^

คำถามต่อ แล้วข่าวในช่วงสัปดาห์นี้ อะไรล่ะ

(กร๊ากกก กรี้ดดดดด  ข่าวไรวะ วันนั้นน้องให้หาข่าวฆ่ากันตาย ไม่เอา ๆ ไรดีล่ะ  นิ่งไป 5 วิ  เอ้อ ใช่ วันเกิดสมเด็จย่า แล้ววันไหนวะ วันสอบ 20หรือ 21) The news about the birthday of princess's mother.(กรี้ดดดด กุตอบได้แล้ว อิอิ ถ้าวันนั้นไม่เดินไปข้างหลังรูปปั้นสมเด็จย่า ก็คงไม่รู้ ^^)..... On twenty(เห้ย tweny หรือ Tweny first หรือ  twenty one วะ เห้ย ไม่มีเวลาแล้ว) On twenty one Ocober....^^(ผิดแล้ว วันที่ต้อง firstดิ กุนะกุ)

คำถาม Do you play sport?

(ช่วงม.6 กุเรียนฟุตซอล และก็ชอบเล่นด้วย เอาวะ) I like to play Futsal.

คำถาม Why?

Because it.....narrow(พื้นที่แคบ ๆ เออ area) narrow area and.....(ไรวะ กีฬาในร่ม แต่กีฬากลางแจ้ง outdoor เออ นึกออกละ in door) and in door  so fun ..... team  OK ^^(นึกไรไม่ออกแล้ว)

คำถาม You have a high GPA  three point eight eight

(เห้ย มันไม่ใช่คำถาม กุจะพูดไรดีล่ะ....เออ และกุไม่ได้เก่งนะเว้ย เอาล่ะ รับผิดชอบ ๆ แล้วรับผิดชอบว่าไงวะ นึก ๆๆ  เออ ใช่ Responsible ไม่ นี่มันคำคุณศัพท์ คำนาม ๆๆ เออ ข้อสอบเมื่อวาน responsibilty) I  think it high because of my responsibiliy.

คำถาม ว่าไงไม่รู้ ลืม

แต่ก็ตอบไปว่า I am a leader of stand cheer  I teach(น้องม.1 เห้ย น้องม.1 ว่าไงวะ น้อง ๆม.1 โอเค มัธยมวันก็ได้วะ).... I teach mattayom one to sing.....(แล้ว ทำท่าประกอบเพลงบนสแตนด์เชียร์ว่าไงวะ เออ dance ก็ได้วะ) to sing and dance in sport day.  

OK THANK YOU VERY MUCH แล้วเราก็ไปเอาแฟ้ม และก็ออกห้องมา

(คำเตือน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อย่าจำไปใช้นะ มันผิด  ด้วยความห่วงใย  ขอบคุณ )

5555+ ^^  ตลกตัวเอง ทำอะไรลงไปเนี่ย พูดผิดพูดถูก มั่วไปหมด ^^ แต่ก็สนุกดี  ต่อไปจะไม่กลัวละ  ไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่คิด แค่ เหวอไปหน่อย เท่านั้นเอง เอิ้ก ๆ ^^

 

พอลงมา พ่อกะแม่ ถามว่า เป็นไงมั่ง ก็ตอบ ๆไป  แล้วเราก็เดินทางกลับบ้าน กับหัวใจที่เปื้อนยิ้ม 555+^^ กุจะสอบติดกับเค้ามั้ยเนี่ย

 

สนามหน้า จะไปสอบที่ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา

เจิมส์ ๆๆๆ ทดสอบ ๆ

เพิ่งหัดทำครั้งแรก  ก็เลยเอาเรื่องเพื่อนมาลง เพราะช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่อยากอยู่กับเพื่อนมาก ๆ ใกล้จะจบม.6 แล้ว ต้องรับผิดชอบตัวเอง ทั้งเรื่องการเรียน อ่านหนังสือ การไปสอบตามที่ต่าง ๆ และก็เข้าเวบไซต์มาเช็คข่าวสารด้านการศึกษาเสมอ ๆ ก็เลยอยากจะทำบล๊อคซักอันหนึ่ง เอาไว้ทำเวลาว่าง ๆ แก้เหงา 

 

---- ความคิดสมัยอนุบาล
เพื่อนที่ดีคือคนที่ให้สีเทียนสีแดงกับคุณ เมื่อมีเหลือแต่สีเทียนสีดำทะมึน

---- ความคิดสมัย ป.1
เพื่อนที่ดีคือคนที่ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนคุณ แล้วก็จับมือคุณระหว่างเดินผ่านห้องโถงที่น่ากลัว

---- ความคิดสมัย ป.2
เพื่อนที่ดีคือคนที่ทำให้คุณเข้าเรียนคลาสที่ไม่อยากเรียน (มั้ง)

---- ความคิดสมัย ป.3
เพื่อนที่ดีคือคนที่แบ่งอาหารกลางวันให้คุณ เมื่อคุณลืมกล่องข้าวไว้ที่บ้าน

---- ความคิดสมัย ป.4
เพื่อนที่ดีคือคนที่ยอมเปลี่ยนคู่เต้นในวิชาลีลาศ เมื่อคุณไม่อยากจับคู่เต้นอยู่กับนิกจอมลามก หรือเอ็มกลิ่นแรง

---- ความคิดสมัย ป.5
เพื่อนที่ดีคือคนที่เผื่อที่นั่งให้คุณเมื่อถึงมื้อเที่ยง

---- ความคิดสมัย ป.6
เพื่อนที่ดีคือคนที่พาคุณไปหาคนที่คุณตกหลุมรัก เพื่อขอให้เค้ามาเต้นรำกับคุณ เผื่อว่าเค้าปฏิเสธคุณจะได้ไม่ต้องอายไง

---- ความคิดสมัย ม.1
เพื่อนที่ดีคือคนที่ให้คุณลอกรายงานสังคม

---- ความคิดสมัย ม.2
เพื่อนที่ดี คือคนที่ช่วยคุณทำรายงานกลุ่ม และไม่เคยนินทาคุณลับหลัง

---- ความคิดสมัย ม.3
เพื่อนที่ดี คือคนที่เปนที่ปรึกษาปันหาหัวใจให้คุณ และอินกับคุณในทุกๆอารมณ์

---- ความคิดสมัย ม.4
คือ คนที่ยอมเปลี่ยนวิชาเรียน เพื่อที่คุณจะได้มีเพื่อนนั่งกินข้าว

---- ความคิดสมัย ม.5
เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุยกะพ่อแม่ของคุณเวลาคุณมีปัญหา แล้วก็คอยปลอบคุณตอนที่คุณเลิกกับแฟน

---- ความคิดตอน ม.6
เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุณเลือกมหา'ลัยที่จะเข้า แล้วก็บอกกับคุณว่าคุณเข้าที่นั่นได้แน่ แถมยังช่วยคุยกับพ่อแม่ให้ยอมให้คุณไปเรียนมหาลัยนั้นอีกด้วย

---- ในงานจบการศึกษา
เพื่อนที่ดีของคุณ คือคนที่ร้องไห้เงียบๆ ในใจ
แล้วก็แบ่งปันรอยยิ้มกว้างๆ ให้คุณ

---- หน้าร้อนหลังจบ ม.6
เพื่อนที่ดีคือคนที่ช่วยคุณล้างขวดหลังงานปาร์ตี้ ช่วยคุณแอบย่องออกจากบ้านตอนที่คุณตกลงกับพ่อแม่ไม่ได้ ทำให้คุณกับแฟนกลับมาคบกันอีก ช่วยคุณเก็บของเพื่อย้ายไปมหาลัย แล้วก็กอดคุณอย่างเงียบๆ มองคุณด้วยแววตาที่ขุ่นมัว พร้อมกับความทรงจำ 18 ปีที่ผ่านมา ให้กำลังใจคุณในทางที่คุณเลือกเดินเหมือน 18 ปีที่ผ่านมา

และตอนนี้ เพื่อนที่ดี ยังคงเป็นคนที่ให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณ จับมือของคุณเมื่อคุณกลัว ช่วยคุณต่อสู้กับสิ่งที่พยายามเอาเปรียบคุณ คิดถึงคุณตลอดเวลาที่คุณไม่อยู่ เตือนคุณในสิ่งที่คุณลืม ช่วยคุณผ่านอดีตแต่ก็เข้าใจเมื่อคุณอยากอยู่กับอดีตอีกซักนิด อยู่กับคุณเพื่อให้คุณมีความมั่นใจ หรือไปไกลๆ คุณซักพัก เพื่อให้คุณได้มีเวลากับตัวเอง ช่วยคุณแก้ไขความผิดพลาด ช่วยคุณจัดการกับความกดดันทั้งหลาย ยิ้มให้คุณเมื่อยามคุณเศร้า ช่วยให้คุณเป็นคนที่ดีขึ้น และอย่างสำคัญที่สุด คือ รักคุณ?

ขอบคุณสำหรับความเป็นเพื่อน ไม่ว่าเราจะไปถึงจุดไหน หรือเรากลายเป็นอะไร จะไม่มีวันลืมคนที่ช่วยให้เราไปถึงจุดนั้น

ไม่มีการผิดเวลาที่จะโทรศัพท์ หรือส่งข้อความ เพื่อบอกเพื่อนของคุณว่า คุณคิดถึงพวกเค้าขนาดไหน หรือว่าคุณรักพวกเค้าขนาดไหน

คุณรู้ว่าคุณเป็นใคร ส่งความรู้สึกนี้ไปให้คนบางคนที่คุณอยากจะนึกถึง

ถ้าคุณรักใครซักคน ก็บอกเค้าซะ จำไว้เสมอเลยนะว่าพูดสิ่งที่คุณคิด สิ่งที่คุณหมายถึง อย่ากลัวที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเอง ใช้โอกาสนี้ในการบอกใครซักคนที่มีความหมายกับคุณ คว้าเอาไว้แล้วจะไม่เสียใจ

สิ่งสำคัญที่สุด อยู่ใกล้ๆ กับเพื่อนและครอบครัว สำหรับการที่พวกเค้านั้นทำให้คุณกลายมาเป็นคุณในวันนี้ บอกความรู้สึกซะ ให้เกิดความแตกต่างขึ้นในวันของคุณและเค้า

ความแตกต่างระหว่างการแสดงความรัก และการเสียใจ คือ การเสียใจอาจจะอยู่ตลอดไป

 

 

edit @ 15 Oct 2007 17:44:30 by NamF-o-n